in 1968 werd onze zoon met een zg waterbreuk opgenomen en moest hier twee weken verblijven na zijn operatie. Bezoeken van kinderen waren niet toegestaan, vaders mochten 2 keer per week 's avonds een half uurtje op bezoek komen. Ander bezoek was elke dat 1 uur mogelijk. Dat waren barbaarse tijden als je kijkt naar de huidige werkwijze waar ouders zelfs continue op bezoek mogen komen.
Als een kind werd opgenomen dan werd het aan de hand van de verpleegster of non meegenomen en moest je als moeder heel snel verdwijnen want dat leverde "alleen maar trauma's op" voor de kinderen werd gezegd. Dat ze toch een trauma opliepen omdat ze dachten in de steek gelaten te zijn, daar zijn ze jaren later pas achtergekomen. Wij ook, maar toen was het al te laat en duurde het 6 jaar voor het trauma verdwenen was.
In het jaar 1952 heb ik een zware valpartij gehad, waardoor ik in het ziekenhuis belandde en op de kinderafdeling terecht kwam.Daar werd ik eerst op een kamertje geplaatst, maar naar verloop van tijd mocht ik naar de zaal. Omdat het daar te druk voor mij was moest ik terug naar de kamer.Ondanks de zieke kinderen die allerlei verschillende aandoeningen hadden, werd er door diegene die niet zo erg ziek waren ook veel lol getrapt. Niet door mij want ik moest 6 weken platliggen!
Uw reacties
